Odd Thomas kan de doden zien en begrijpt wat ze hem duidelijk maken, ook al zijn ze altijd zo stil als het graf. Soms heeft hij ook voorspellende dromen en voelt hij aan wat mensen te wachten staat.

Het begint met een overleden meisje. Zij wijst Odd haar moordenaar aan en Odd draagt hem over aan de politie. De commissaris is een van de weinigen die bekend is met Odds gave.

Zodra Odd serieuze aanwijzingen heeft dat er een misdrijf is gepleegd of gaat plaatsvinden, laat hij dat de commissaris weten die dan maatregelen neemt. Maar nu krijgt Odd ergere waarschuwingen dan ooit tevoren. Wat staat er te gebeuren?

Er kwam geen bloed te pas aan dit groteske gedrag. Gelukkig had ik hem nooit bloederig gezien, misschien omdat hij teergevoelig was of misschien bleef ontkennen dat hij doodgebloed was. Twee keer, als hij wist dat ik keek, gebruikte hij zijn afgeklemde arm als een rugkrabber. Hij krabde tussen zijn schouderbladen met de stijve vingers van het afgerukte lichaamsdeel.

Over het algemeen zijn geesten serieus en gedragen zich plechtig. Ze horen aan gene zijde, maar zitten hier om welke redenen dan ook vast en staan te popelen om verder te trekken. Maar soms tref ik een geest die zijn gevoel voor humor nog heeft. Om mij te amuseren, is Tom zelfs op het idee gekomen om in zijn neus te peuteren met de wijsvinger van zijn afgerukte arm.

Ik heb liever sombere geesten. Een wandelende dode die probeert je aan het lachen te krijgen, heeft iets dat me de rillingen bezorgt, misschien omdat hij je het idee geeft dat we zelfs na onze dood een zielige behoefte hebben om aardig gevonden te worden, en dat we het trieste vermogen hebben behouden om onszelf belachelijk te maken. Als Tom Jedd in een minder grappige stemming was geweest, zou ik misschien wat langer in Tire World zijn blijven hangen. Zijn gedrag stoorde me, net als zijn grijns en zijn twinkelende ogen.

Terwijl ik naar de Mustang van Terri liep, stond Tom me bij het raam van de showroom woest en clownesk gedag te zwaaien met zijn afgerukte arm.

Dean Koontz is al jarenlang één van m'n favoriete schrijvers. Eigenlijk heb ik met hem (en Stephen King) het thriller/horror genre leren kennen en appreciëren. Nochtans vond ik de laatste 3-4 boeken lang niet meer zo goed als z'n eerdere werk. Het niveau van bijvoorbeeld "het Franciscus complot" kon ik niet terugvinden en ik kreeg het gevoel dat hij zijn schrijfstijl wou aanpassen aan een meer literair niveau. Misschien om een nog groter doelpubliek te bereiken. (Dit gaat ook op voor Stephen King) Ik ben echter wel z'n boeken blijven kopen. Noem het maar verzameldrang of nostalgie.

Ik was dan ook aangenaam verrast bij het lezen van "De Gave". In dit boek weet Koontz de lezer (ik in ieder geval wel) volledig op het verkeerde been te zetten. Het boek is spannend en vlot geschreven, maar je vormt je al vrij snel een mening en hebt het gevoel de ontknoping al van mijlenver te zien aankomen. En dat is het net. De ontknoping is helemaal anders dan verwacht. Wat mij betreft ben ik heel blij dat Koontz terug in z'n oude schrijfstijl is hervallen en kijk ik nu al uit naar z'n volgend boek.

Overzicht boeken van Dean Koontz in mijn bezit.

Biografie van Dean Koontz.