Jimmy Tock wordt geboren op de avond dat zijn grootvader sterft. Nog vreemder is dat grootvader vlak voor zijn dood plotseling rechtop schiet en een macabere voorspelling doet: zijn kleinzoon wachten vijf donkere dagen, waarop verschrikkelijke dingen zullen gebeuren - als hij twintig, drieentwintig, achtentwintig, negenentwintig en dertig is.
 
Jimmy's vader doet het af als onzin, maar als grootvader ook het precieze gewicht en de exacte geboortetijd voorspeld blijkt te hebben, bekruipt hem een angstig voorgevoel.
 
Met welke verschrikkelijke gebeurtenissen krijgt Jimmy te maken? Welke nachtmerries moet hij het hoofd bieden? Zal het hem lukken die vijf dagen te overleven?
Met elke crisis die hij overwint, komt Jimmy dichter bij een lot dat hij zich nooit had kunnen voorstellen...

Toen ik binnenkwam, zat er niemand aan de leestafels. De enige bezoeker die te zien was, stond achteloos tegen de balie geleund en praatte op gedempte toon met Lionel Davis, de hoofdbibliothecaris. Terwijl ik naar de balie toe liep, herkende ik de bezoeker. Zijn groene ogen klaarden op toen hij me zag en zijn brede filmsterrengrijns was vriendelijk en niet spottend, hoewel hij tegen Lionel zei: `Volgens mij komt deze meneer een boek over vliegende schotels halen.'
Ik kende Lionel Davis al een eeuwigheid. Hij had zijn leven aan boeken gewijd, precies zoals ik dat met bakken had gedaan. Hij was hartelijk en vriendelijk en kon even enthousiast zijn over de Egyptische geschiedenis als over hardboiled detectiveromans.
Hij had het vermoeide maar eeuwig kinderlijke gezicht van een vriendelijke smid of een oprechte dominee uit een boek van Dickens. Ik kende zijn gezicht goed, maar de uitdrukking die er nu op lag, had ik nog nooit gezien. Hij glimlachte breed, maar zijn ogen waren samengeknepen. Een zenuwtrekje bij zijn linkermondhoek wekte het vermoeden dat de ogen meer bij zijn gemoedstoestand pasten dan de glimlach.
Zelfs als ik de waarschuwing op zijn gezicht had herkend, had ik toch niets kunnen doen om mezelf of hem te redden. De knappe vent met de porseleinwitte tanden had op het moment dat ik binnenkwam al besloten wat hem te doen stond.
Om te beginnen schoot hij Lionel Davis een kogel in het hoofd.

“Tijd Van Leven” is een buitenbeentje in het werk van Koontz. In “De Gave” was het al duidelijk dat Koontz zijn schrijfstijl wou verruimen door de factor “humor” toe te voegen. Een toevoeging die overigens in mijn ogen bijzonder geslaagd was.
In “Tijd Van Leven” voert humor echter echt de boventoon. Let op, het is geen komedie. Het blijft een thriller waar op regelmatige tijdstippen de meest akelige dingen gebeuren, maar...op een wel heel grappige manier gebracht.
Ik heb regelmatig moeten lachen met de beschrijvingen van de hoofdpersonages, de sappige dialogen en de situaties in het algemeen. Eigenlijk is dit bijna een nieuw genre : De komische thriller.
Speciaal dat wel, maar ik heb echt genoten van het verhaal.

Overzicht boeken van Dean Koontz in mijn bezit.

Biografie van Dean Koontz.