John Waters is gelukkig in zijn werk en met zijn gezin. Maar al zijn zekerheden worden onderuitgehaald door één woord van een onbekende schone: 'Snel...' Het doet denken aan de vurige verhouding die hij nooit is vergeten.
 
Mallory Chandler was de ideale Southern Belle. Maar ze had een duistere kant die alleen John te zien kreeg. Toen hun passie hen dreigde te ruïneren, brak hij met haar. Maar zij liet hem niet los - totdat ze op een pier werd gevonden, verkracht en vermoord. Tien jaar later duikt Eve Summers op. Ze glimlacht net als Mallory en weet dingen die alleen zij kon weten. John ontmoet Eve weer. Dit keer fluistert ze: 'Het is geen verbeelding, John. Ik ben het. Bel me.' Het bezorgt hem de rillingen...
 
Geheimen, leugens en moord exploderen in deze ingenieuze thriller. Greg Iles rekt de grenzen tussen passie, obsessie en liefde op tot het uiterste....en gaat dan nog een stap verder.

Toen hij zijn hoofd omdraaide naar waar de bakgeur vandaan kwam, zag hij dat de vrouw met het donkere haar naar hem toe kwam lopen. Ze was nog zes meter bij hem vandaan en aan zijn rechterkant. Ze bewoog met soepele gratie en hield haar blik op zijn gezicht gericht. Hij kreeg het vreemde gevoel dat hij stilstond, maar besefte toen dat ze terugliep naar het inmiddels lege voetbalveld. Hij wilde haar net vragen of ze soms haar sleutels was verloren, toen ze haar hoofd hief en hem een glimlach toezond die hem bijna aan de grond nagelde.
Waters voelde een golf van warmte van zijn gezicht naar zijn tenen trekken. De glimlach hield niets achter: haar lippen gingen wijd vaneen en onthulden volmaakt witte tanden, haar neusgaten gingen open met katachtige opwinding en haar ogen flitsten. Hij wilde blijven kijken, blijven staan en haar aanspreken, maar hij kende de gevaren. Er wordt vaak gezegd dat alleen kijken niet erg is, maar geen enkele vrouw gelooft dat echt. Hij knikte beleefd, keek toen recht voor zich uit en bleef lopen tot hij haar voorbij was. Maar zijn geest herstelde zich niet zo snel als zijn lichaam. Toen Lily zich naar Janie overboog om iets tegen haar te zeggen, keek hij over zijn schouder. De vrouw met het donkere haar deed hetzelfde. Haar glimlach was nu niet meer zo breed, maar haar ogen daagden hem nog steeds uit en net voordat Waters zijn blik afwendde, kwamen haar lippen bij elkaar en vormden een enkel woord - onuitgesproken, maar hij kon zich niet vergissen. `Gauw,' zei ze zonder geluid te maken. En het hart van John Waters stond stil.